Güzel bir hikaye

Daha önce okumuştum aşağıdaki yazıyı tekrar karşıma çıktı paylaşmak istedim. Vermek istediğim bazı mesajları çok güzel anlatıyor.

Bir kaç yıl önce, Seattle Özel Olimpiyatlarında, tümü fiziksel ve zihinsel özürlü olan dokuz yarışmacı, 100 metre koşusu için başlama çizgisinde toplandılar.
Başlama işareti verilince, hepsi birlikte başladılar, bir hamlede başlamadılar belki, ama yarışı bitirmek ve kazanmak için istekliydiler.
Yarışa başlar başlamaz içlerinden genç bir delikanlı tökezleyip yere düştü ve ağlamaya başladı. Diğer sekiz kişi oğlanın ağlamasını duydular.
Yavaşladılar ve geriye baktılar.
Sonra hepsi yönlerini değiştirdiler ve geriye döndüler ve oğlanın yanına geldiler.
içlerinden Down Sendrom'lu bir kız eğilip oğlanı öptü ve 'Bu onun daha iyi olmasını sağlar' dedi.
Sonra dokuzu birden kol kola girdiler ve bitiş çizgisine doğru hep birlikte yürüdüler.
Stadyumdaki herkes ayağa kalkıp dakikalarca onları alkışladı.
Orada bulunan insanlar hala bu öyküyü anlatıyorlar. Neden mi?

Çünkü şu tek şeyi derinden bilmekteyiz :
Bu hayatta önemli olan şey, kendimiz için kazanmaktan çok daha ötede olan bir şeydir.
Bu hayatta önemli olan, yavaşlamak ve yönünüzü değiştirmek anlamına gelse bile diğerlerinin de kazanması için yardım etmektir.
Kendisinden güçsüzü ezmeyi ilke edinen, daha güçlünün kendisini ezmesine davetiye çıkarmış olur.

güzel bir olay ne kadar kendimize göre güncelliyebiliyoruz .


çalıştığım işyeri bir internet cafe.

teknelojinin bol olduğu bir yer.
gelen müşteriler teknelojiyi öyle bir kullanmaktalarki sanki kendileri aya giden ilk insan misali davranmaktalar.insanlıktan uzakta.

konunun kahramanı ise sercen hani varya mahallenin maskotu(delisi)öyle bir genç.

selam vermeden içeri girmez, izin alamdan oturmaz.

birde nedir bilirmisiniz insan gibi kalkar masadan ,
kalkar sandalyesini düzeltir. klavyesini masalanın altına iter klavyeyi hizalar bir kibarlık örmeği gösterir.
hep dikkat ederim bir kereye mahsus değil her zaman aynı davranır

ama diğerlerine bakıyorumda tabiri caizsse yulardan boşalmış gibi kapıya yönelirler.

sziler değilmiydiniz biraz önce teknoleji kullanan hiç bir şey öğrenmeden cıktınız sokaklara.

birde mahallenin maskotuna(delisine )bakıyorum da o nun oturduğu masadaki bilgisayar daha açılmadı tekneolojiye eli bile değmedi.
ama insan gibi davranabiliyor.

kapıya kadar kapıdan çıktımı .
içeri dönüp AYI diyip o da kayboluyor diğer çocuklarla.

güzel dostum...

bu tip olaylar bu bedensel engelli insanların hayatta yaşamaları ve tutunmaları için, sağlam insanlara kendilerininde var olduğunu ve bu hayatın

içinde yaşadıklarını ispatı için var olma çabalarının bir bütünüdür.


oysa normal insanlar böylr davranmazlar, hatta çelme bile takarlar nihayetinde yapıyorlarda.

şu soruyu hep beraber kendimize soralım...

O İNSANLAR SAĞLAM OLSAYDI AYNI HAREKETİ YAPARMIYDI?

senin iyi niyetinden hiç şüphem yok...

SORULARA DEVAM EDİYORUZ...

1- o bedensel engelli insanların yarışmalarına gerek var mıydı?

2- o insanların yarışmalarını seyretmek insana ne kadar keyif ve haz verebilir

3- onları bu kadar sevmemiz ya da onlara bu hayatta yer açmaya çalışmamız, onlara acımamızdan kaynaklanmıyor mu?

4- orda amaç yarışmakıydı ya da kazanmakmıydı?

HAYIR VAR OLMA ÇABALARIYDI

5- peki biz bu bedensel engelli insanlara muhtaç mıyız? hayır değiliz.

6- peki bu acıma hissini kendi vicdanımızda yok edipte onlarada normal insan gözüyle bakabilir miyiz? tabiki hayır.

İŞTE ONLARIDA RAHATSIZ EDEN BU, BİZLERİN GÖZLERİNE BAKTIKLARINDA GÖRDÜKLERİ ACIMA HİSSİ...

İŞTE GÖZLERİMİZDEN BU HİSSİ SİLMEYE ÇALIŞIYORLAR MÜCADELELERİNİN ASIL AMACI BU...


UNUTMAYIN! ONLARIN HİSLERİ BİZDEN KUVVETLİDİR.

YAZIN İÇİN ÇOK TEŞEKKÜRLER...

EN AZINDAN ALLAH'A BENİ SAĞLAM YARATTIĞI İÇİN ŞÜKRETME FIRSATI BULDUM...

ZATEN ALLAH... ONLARI BİZLERE BİR İBRET İÇİN YARATMIŞTIR. GÖRÜP İBRET ALIP ŞÜKRETMELİYİZ...

SAYGILAR...hando________