Alıntı ARZUM Nickli Üyeden Alıntı
cüneyt bu arada sana katılıyorum...
Teşekkür ederim ;)


Sanırım bu durum biraz da yaşadığımız şehir ile ilgili gibi. Büyük şehirlerde özellikle İstanbul gibi insan hayatının devamlı bir yarış içinde geçtiği şehirlerde mutluluk, aşk, vb. manevi duygular önemini ciddi anlamda yitiriyor.

Ben İzmirli olmama rağmen çocukluğumu Eskişehirde geçirdim, Liseyi Konya'da okudum. Üniversiteyi İzmir'de bitirdim. İş hayatıma da İstanbul'da başladım. 2 senedir İstanbul'dayım.

Yaşadığım bunca farklı şehir arasında insanların ciddi anlamda yaşantılarındaki sahteciliklerini burada görüyorum. Birisi bir başkasını sevdiğini söylüyor ama niyeti başka. Bu durum cinsiyet açısından fark etmiyor. Diğer illerde bildiğiniz serseri gençlik genelde erkeklerden oluşuyor. Kızlar daha çok eve kapalı veya daha hanım hanımcık yetiştiriliyor. Derler ya küçük yer burası, bir duyan gören olur dedikodu çıkar. Başkasından çekinme utanma duygusu.

İşte bu İstanbul'da yok. Böyle olunca da kimin eli kimin cebinde oyunlarını seyrediyoruz devamlı. Taksim'deki barlara gitmek istemiyorum örneğin. Ben kız arkadaşımla orada bir iki kadeh bir şeyler içip dans edip eğlenmek amacındayken yan masada başka işler peşinde olanları görünce midem bulanıyor.

Şimdi kız arkadaşım yok. Tamam elbet bekar gezmeyeceğiz. Ama ben bu ortamları gördükçe "ideal eş" kavramını geçtim, ortalamanın üstünde elle tutulur gözle görülür değerleri olan birilerini bulabileceğime inanamıyorum.

Bu durumda geriye de pek fazla bir şey kalmıyor, görücü usülü, arkadaş tavsiyesi vb. Bu tarz yaklaşımlar insanı karşısındakinden etkilenmeden veya tam anlamıyla düşünemeden sevmeye birlikte olmaya itiyor. Arkadaşlarınız zaten sizin durumunuzu canınızın sıkkınlığını bildiği için birlikte olabilmeniz için gayret gösteriyor. Bu da sizi şartlandırıyor. Arkadaşımı üzmeyeyim. Yok ben bunu beğenmedim tamam sen bana yakıştırmışsın ama kırılma diyemiyorsak hele vay anam vay!!

Uzun lafın kısası yaş 25. Tabii olarak buradaki çoğu kişiden gencim. Ancak 3-5 senelik hayatımla ilgili planlara baktığımda bu süreye evliliği yerleştiremezsem sonrası için çok şey kaçırmış gibi hissedeceğimi tahmin ediyorum.

Her ne kadar bekarlar için evlilik korkulan bir kurum gibi gözükse de bence getirdiği beraberlik, arkadaşlık, dostluk sıradan bir sevgili hayatından çok daha güzeldir.

Kendi adıma söylemem gerekirse ben arı gibi bir o çiçek bir bu çiçek dolaşmayı sevmem. Sevgi denilen olgu basit bir kalp atışından, iki seni seviyorum sözünden, 3-5 buket çiçekten ibaret olmamalı. 5-6 ay sonra bir kenara atılıp biz seninle uyuşamıyoruz, ruh ikizi değiliz gibi yalanlara hedef tahtası yapılmamalı diye düşünüyorum.

Bilmem duygu, düşünce ve tahminlerimi açıkca yansıtabildim mi? :D

Kalın sağlıcakla... (Dayanamam yazarım ben gene)