Artık gerçekleşmeyecek, kaybolan onlarca hayal ve hayat. 38, 40 ,100 hatta 300 kişiyi kaybetmeye bile alıştık biz. alışılamayacak olan birini kaybetmek ve sanırım kimse anlamayacak birini kaybetmeden bu yaşanılanların ne kadar çekilmez acılarla dolu olduğunu... yoksa biz çoktan duyarsız olmayı öğrendik. ölen biz, bizden, tanıdığımız biri olmayınca susmayı ve onaylamayı... yada ertesi gün unutmayı... dün ve bugün sesimizi çıkartmadığımız ve cesurca karşısında durmadığımız her katliamın şimdiye ve geleceğe yansımasıdır bu yaşadıklarımız... kendimi bazen geriye doğru giden bir zaman makinesinde hissediyorum, gelecek ayarı bozulmuş. nasıl tamir olacağını bilsen bile, geldiğin zamanda malzeme yok... savaş yüksek oktavlı gayet boktan birşeydir. umarım barış olur bu topraklarda ve ölümler son bulur... ölenlerin hayallerine, hayatlarına ortak olanlara sabırlar diliyorum...