Anafikir şu olsa gerek; anlamadan yaşlanıyoruz.

Yaşlanıyoruz da, ne yaparak yaşlanıyoruz? Ölmeden önce geriye baktığımızda 'değdi' diyebileceğimiz bir hayat sürebiliyor muyuz?
Yeterince kişi tarafından seviliyor muyuz? Yeterince motosiklete biniyor muyuz?

Bize hep örnek gösterilen karınca gibi sadece kendimize mi çalışıyoruz, yoksa hiç değilse saz çalarak etrafına bir fayda sağlayan ağustos böceğinin biraz daha aklı başında hali miyiz?

Komiser.
Mesaisini insanların güvenliği için harcayan kutsal adam gibi bir tanıma 'fantastik' diyemeyiz değil mi?

Allah başarılarını daim etsin.
Her zaman alatacak güzel hikayelerinin olması dileğiyle.