…Sözlerini okusanız, gülersiniz. O zamanları yaşayan ve metal müziğin gerçekliği içinde büyüyen biri olsa, ağlar. Şarkının sözlerinde "Adaletin koridorları yeşile boyanmış" diyen grubun şimdiki haline bir bakın hele!
Her neyse... albüm çıkarıldı, tatmin edecek kadar sattı da. Dışardan bakıldığında her şey her geçen gün daha iyiye gidiyordu ama gerçek fanları tehlike sinyallerini bu albümle beraber hissetmeye başlamış, ellerine geçen her fırsatta Metallica'yı uyarmışlardı. James'in "eskiden kayıt yapacak parayı bulamazken şimdi bir oda dolusu param var" sözünün basına yansıması, bankalara akan milyonlar ve şöhretin kucağında, MTV'ye satılan çelik gibi thrash ruhu.

O kameraların önünde, spot ışıklarının altında verilen pozlar bir anlamda bekaretini vermek gibi bir şeydir. İşte Metallica bunu yaptı. Ve bir daha asla toparlanamadı. Özel avukatlar, menajerler, bir kenara atılan tur otobüsü yerine özel araçlarla konserlere gitmeler... Oysa tur otobüsleri bambaşkadır rock grupları için. Fanların, gitarların, sahnelerin, albümlerin, müziğin kısaca tüm bu olan biten şeyin yoğunlaşıp küçük bir merkez oluşturduğu yerdir. Ama onlara spot ışıkları ve yaldızlı konfetiler daha cazip geldi.

Falan... filan...

Ve iplerin koptuğu, Metallica tarihini ortadan ikiye bölen albüm çıkarıldı. Grupla aynı adı taşıyan bu albüm tüm dünyada "black albüm" olarak ünlendi. Cliff'ten kalan son şeyleri ...and Justice for All'da tüketen grup için artık adalet, bağımsızlık, savaş karşıtlığı gibi bir kaygı yoktu. Onun yerine duygusal şarkılar ön plana çıkmış, daha çok genç kesime hitap edilmişti. Protest kimlik bir kenara atılmış ve popüler kültürün ışığında iyi çalan bir rock grubuna dönmüşlerdi.
Eğer dünyanın herhangi bir yerindeki herhangi bir grup yapmış olsa bu albümü insanların alkışlamaktan avuç içleri patlardı belki. Ama Metallica gibi bu kadar çabuk efsaneleşen bir grup paraya tapmaya başlarken böyle bir şey çıkartınca çok büyük tepki aldılar. Bu tar'hten sonra Metallica artık bambaşka bir gruptu.

Sonra ardı arkası kesilmez konserler, Garage’lar, Load ve sanki Load bir haltmış gibi Reload. İlginçliğe ve ilgi çekmeye doymayan adamları Senfoni denemesini de unutmamak lazım tabi. Kısaca tam bir kıyım!
Kimse yaptıkları müziğe kötü demiyor aslında. Sadece bu gerçek Metallica değil ve bunun thrash’le, thrash ruhuyla hiçbir alakası yok. Bunu zaten kendileri de inkar etmiyor. Lars “eğer Cliff yaşaydı Load’a kesinlikle müsaade etmezdi” dedi bir röportajında. Some Kind of Monster’da izledim… James karting tibi minik bir arabayla dolaşıyordu ve bu arabayla neden dolaştığı sorulduğunda şu cevabı veriyordu; “neden mi? Tabii ki ilgi çekmek için”.

Falan… filan…

Jason’ın gruptan ayrılmasıyla yeni basçı aramaya başladılar. Sanki dünyadaki bütün basçılar bitmiş gibi o saçma sapan hardcore’cu bozması herifi gruba dahil ettiler. Bu gruba gerçek kimliğini veren Cliff’in gitarını ‘dünya havaya uçsa umrumda olmaz’ tribinde oynar başlı bir adam verdiler yani. Tekrar ediyorum; “bu herif ne anlar Fade to Black’ten”.
Gruba aldıkları yetmezmiş gibi James şöyle bir şeyler kusmuştur ortaya seçmelerin yapıldığı günün sonunda; “eğer bu günkü seçmelere Cliff katılmış olsaydı, onu seçer miydik bilmiyorum. Çünkü bu çocuk (yeni dallama) gerçekten çok yetenekli”.

Sizce bu lafı söyleyen James gerçekten dürüst biri mi, yoksa çektikleri belgesel daha çok ses getirsin, daha çok satsın diye miydi bu laf? Aslında cevabı çok basit. Çünkü yeni herifle anlaşırlarken bile belgeselden elde edilecek kardan para vermeyecekleri şartını koydular hemen önüne.

Ben daha ne anlatayım ki?
Grubu güzel bir yerinden özetleyen lafı hazımsız Dave (Mustain) zaten söylemiş; “O grupta James patrondur (bu patronda kapitalist bir vurgu olmalı), lars’sa onun köpeği… kirk bilmem ne işte (burasını unuttum ama günahsız o, saf biraz gibi bir şeydi)”

Peki bu grup madem o kadar dağıttı batırdı… madem o kadar tu kaka, rezil… neden herkes sayfalarca onları konuşuyor?
Şöyle bir şeyler söyleyebilirim; çünkü bu herifler gerçekten yetenekliler. Ellerinde de, içlerinde inanılmaz kuvvetli bir şeyler var thrash metal adına. Ve bu kadar güzel, bu kadar görkemli ve bu kadar sevilen bir tür böylesine büyük bir grubu kaybettiği için çok öfkeli.