Kalabalıkta da yalnızdır bazen insan,önemli olan yalnızken kalabalık olmak,ruhunda coşkun huzur,yüzünde rüzgarı duymak ve bir sıcak el tutmak, bir omuza yaslanmak...
Fikrimizi dinlemekse yalnızlık, güzeldir elbette,yada bir seçimse...Çaresizlikse yalnızlık,bulunamamışsa ortak frekans işte o zaman bir seçim gibi gösterilir oysa acıdır yalnızlık.
Paylaşımsız mutluluk neye yaramıştır?Tek başına kaç kez kahkaha atmıştır insan?Ya da karşıdaki manzarayı gösterebileceğin biri bile yoksa yanında,tutmuyorsa kimsenin elini, neye yarar?
Mutsuzdur aslında mutlu olduğunu sansada...
Yalnızlık acı bir kederdir bana kalırsa.
Paylaşmalı,dokunmalı,gülmeli,rüzgarı birlikte hissetmeli,birlikte üşümeli bazen...
Ne kadar çok insan değil belki ama doğru insanlar ve bulunmuş ortak zihniyet zaten herşeyı ortak kararla yapar,kimin canı nerede ısterse orada durur,orada bekler,bu eziyetse zaten orda olmamak gerekir,yanlış kişidir yanındaki,güzel olan karşılıklı saygıyı baz alan paylaşımdır,bazen sen bazen o...
Ömür,sandığımız ve yaşadığımızdan daha kısa,bir göz açıp kapama mesafesi kadar hayat,bana kalırsa yalnız kalacak kadar zorlaştırmamalı,paylaşmalı.



yok
istanbul
0 Rh (+)
Alıntı ile Cevapla



