RR Ailesi ile Nasıl Tanıştınız, Foruma İlk Nasıl Üye Oldunuz ?

[Draven]

Benim motor ve RR ailesi ile tanışmam uzunca bir hikaye, umarım okurken keyif alırsınız;

Sanırım iki tekere olan gönül bağının temellerini 4-5 yaşlarında attım ben. Annemler dört ayağında tekerlekler bulunan beyaz bir oyuncak at almışlardı bana. Neyden etkilendiğimi bilemiyorum ama adını " Furi " koymuştum atın. Evimizin uzun koridorunda bir yukarı bir aşağı bütün gün Furi' nin üzerindeydim. Annem salona yemeğe çağırdığında bile Furi ile giderdim, utanmasam yemeği bile Furi' nin üzerinde yiyeceğim öyle düşünün

Sonra bir gün annem beni aşağıdaki çocuklarla birlikte oynamak üzere aşağı indirdi. Apartmanın şimdi otopark olarak kullanılan kısmı, o zamanlar kimsede doğru dürüst araba olmadığı için bizim için oyun alanıydı. Aşağıda top oynayan, ip atlayan, bisiklet binen falan...Mert diye bir çocukla tanıştım, annelerimiz arkadaş, karşı apartmanda 5. katta otururlar falan...yanda destek tekerleri olan bisikletini gösterip dedi ki " hadi değişelim biraz " Mert aldı Furi' yi, bende bindim onun bisikletine. Haliyle pedal çevirerek gittiğin bisiklet üstüne oturup ayaklarınla iteleyerek götürdüğün oyuncak attan daha hızlı gidiyor. Mert ite kaka Furi' yi götürmeye çalışıyor, ben aldım bisikleti deli gibi sürüyorum oyun alanında, etrafında daireler çiziyorum bir türlü bırakmıyorum falan, bu sinirlenip Furi' yi kaldırıp otopark' ın oradan aşağıdaki dükkanların oraya attı...Merdivenle 8-9 adımda inilen bir alt kat düşünün. Gözümün önünde Furi' yi kaldırıp 1.5 - 2 metre aşağıdaki boşluğa doğru atmıştı. O an bisiklet üzerinde göz yaşlarına boğulduğumu hatırlıyorum. Bir anda Furi gözümün önünden kaybolmuştu. Korkmuştum...çünkü kırılmış ya da bozulmuş olabilirdi, bir daha hiç ona binemeyebilirdim....

Mert, Furi' yi attığı boşluğa bakıp gülüyordu. O an tek bir şey hatırlıyorum, o sinirle Mert' in bisikletinden indiğim gibi üzerine koşup, yakasından tuttuğum gibi onu Furi' yi attığı boşluğa doğru atışım Çocuğu bildiğiniz 1.5 - 2 metre aşağıdaki zemine attım. Annem, Mert' in annesi falan ne yapacağını şaşırıp merdivenlerden aşağı doğru koşmaya başladı. Benimse gözüm sadece Furi' yi görüyor, aşağıda yan yatmış şekilde sapasağlam duruyordu.

Annem, Mert' in annesi olayın şokunu atlatır atlatmaz merdivenlerden aşağı doğru koşmaya başladı. Mert avaz avaz bağrıyor, ağlıyor. Annemlerin arkasından bu sefer ben koşuyorum merdivenlerden aşağı doğru, ama Mert umrumda bile değil, umrumda olan tek şey Furi. Koşup yerdeki Furi' nin boynuna sarıldım, ardımdan sürükleye sürükleye boyum kadar oyuncak atı merdivenlerden çıkardım. O gün annemden öyle bir dayak yedim ki hayatta unutmam. Ama umrumda bile değildi. Çocuk aklımla kendi kendime " Kimse benim Furi' me zarar veremez " diyordum

Aradan yıllar geçti, 9-10yaşlarına geldim. Tabii doğal olarak o meşhur Furi benim yarım kadar kalınca artık üstüne binemez oldum. O yaşlarda ilk bisikletimi almışlardı bana. O zamanlar yırttım kendimi " bana vitesli bisiklet alın " diye. Doğru dürüst bisiklete binmeyi bile bilmiyordum, ama inatla en büyüğünden vitesli bir bisikletim olsun istiyordum. Annem hiç oralı olmadı " en güvenli en ucuz olanı hangisi? " diye sordu, beldesan pinokyo' yu tutuşturuverdiler elime. Büyük bir bisiklet olmasa da mutluydum, deli gibi sürerdim, mahalledeki vitesli bisikletlere bile meydan okurdum....

Hiç unutmam, bir gün aşağıda bisikletimi temizliyorum, sokağın başından gürül gürül bir ses duydum, ardından simsiyah bir chopper belirdi. Adam önünden geçerken bir an göz göze geldik, sonra kafasını çevirdiği gibi gaza basıp gitti. Gözden kaybolana kadar izledim, film gibiydi. O gün soluğu bisikletçide alıp " şunun direksiyonunu yukarı kaldırabilir misin abi " demiştim

O çocuk büyüdü, yıllar geçtikçe Rock & Metal müzikle tanıştı. Siyah grup t-shirtleri ile gezen, etraftaki concon tiplerle her sataşmasında kavga eden öfkeli, uyumsuz asi bir tip oldu. O zamanlar bende şu an aramızda motor sahibi olan 18-20 yaşındaki kardeşlerimiz gibi motor sahibi olmayı çok istemiştim. Ama maddi durum uzunca bir süre buna müsade etmedi.

Yıl oldu 2013, sonunda adam akıllı para kazanıyorum derken gaza gelip araba aldım. 7-8 ay boyunca kullandım, hafta içi işe gidiyorum kapıda yatıyor, hafta sonu geziyorum falan...ama bir şeyler hep eksik. Bir Cuma gecesi balkonda oturuyorum, elimde bira...araba bütün hafta aşağıdaki otoparkta yatmış, kirlenmiş, bir yandan deli gibi taksitlerini ödüyorum, bunaltıyor falan...

O an aklıma dank etti. Bir zamanlar Furi' yi sürdüğüm otoparkın görüntüsü aklıma geldi. Tekrar bisiklet başındayken ilk kez gördüğüm chopper' cı abi ve motorunun sesi...Ardından telefonumdaki playlist' de sevdiğim eski şarkılardan biri;

And i'm a cowboy, on a steel horse i ride
I'm wanted...wanted...dead or alive...

O hafta arabamın fotoğraflarını çektiğim gibi sahibinden' de satışa çıkardım. Aynı hafta içerisinde arabayı sattığım gibi gidip beyaz daytona' mı, demir atımı aldım.

Dedim ki kendi kendime;

Büyüdün, ama sonunda Furi' de sana yetişti...

Geçmişte kalan tüm o iki teker özlemine ve öfkeye ithafen, Furi ismi yerini " Fury " ye bıraktı. Bir süre Fury ile baş başa gezdikten sonra forum ile tanıştım, ardından Tuğrul kardeşim ile. Sonrasında ise geçen sene temelleri atılan RR İzmir teşlikatının içerisinde bulduk Fury ile kendimizi...

Başta kurucu başkanımız Alper ve Celil abi olmak üzere emeği geçen herkese, özellikle de Tuğrul' a sonsuz teşekkürler.

Kardeşliğimiz daim olsun!!!